Fêtes et coutumes populaires by Charles Le Goffic

Featured

Fêtes et coutumes populaires by Charles Le Goffic

(1 User reviews) 2434

By Charlotte Girard Posted on Dec 26, 2025

In Category - Adventure

Authors: Le Goffic, Charles, 1863-1932 Published By : Le Goffic, Charles, 1863-1932

Book Language: French

Hey, I just finished this gem by Charles Le Goffic from 1926. It’s not a novel, but a beautiful collection of essays on the festivals and traditions of Brittany. Think of it as a time capsule. He writes about the real people—their bonfire celebrations, wedding customs, and old superstitions. It feels like walking through a village fair a hundred years ago. The main thing isn't a conflict, but a quiet urgency: these ways of life were already fading fast when he wrote this. Reading it is like listening to a wise, slightly poetic neighbor tell you stories before they're forgotten forever. If you love folklore or feel a pull toward old European roots, you'll be charmed.

Read "Fêtes et coutumes populaires by Charles Le Goffic" Online

This book is available in the public domain. Start reading the digital edition below.

START READING FULL BOOK

Instant Access Mobile Friendly

Book Preview

A short preview of the book’s content is shown below to give you an idea of its style and themes.

πονηρότατος και πλουσιώτατος, κανείς δεν θα είπη άλλον από τούτον. Σωκράτης Επειδή δε ενόμισα ότι αυτός δεν κάμνει λόγον δια μικρά πράγματα, αλλά δι' εκείνα τα οποία φαίνονται ότι είναι μέγιστα, περί αρετής και περί πλούτου, τον ηρώτησα ποίον από τα δύο δύναται να είπη, ότι πλουσιώτερος άνθρωπος είναι εκείνος εις τον οποίον κατά τύχην υπάρχει αργυρούν τάλαντον, ή εκείνος εις τον οποίον υπάρχει αγρός άξιος δύο ταλάντων ; Ερασίστρατος Νομίζω μεν εγώ, εκείνος εις τον οποίον υπάρχει αγρός. Σωκράτης Λοιπόν κατά τον ίδιον λόγον και αν κατά τύχην είς τινα υπάρχουσι φορέματα ή στρώματα, ή άλλα περισσοτέρου λόγου άξια ή όσα εις τον ξένον Σικελιώτην, ούτος είναι πλουσιώτερος. (Συνεφώνησε και εις ταύτα). Εάν δε κανείς ήθελε σοι δώσει να προτιμήσης μεταξύ τούτων των δύο, ποίον των δύο θα προετίμας; Ερασίστρατος Εγώ μεν θα προετίμων το πλείστου λόγου άξιον. Σωκράτης Κατά ποίον από τους δύο τρόπους νομίζων ότι θα ήσο πλουσιώτερος; Ερασίστρατος Κατά τούτον, προτιμών το πλείστου λόγου άξιον. Σωκράτης Τώρα μεν τάχα φαίνεται εις ημάς ότι πλουσιώτατος είναι εκείνος όστις έχει πλείστου λόγου άξια; Ερασίστρατος Ναι. Σωκράτης Λοιπόν, οι υγιαίνοντες είναι πλουσιώτεροι από τους ασθενείς, εάν η υγεία είναι περισσοτέρου λόγου άξιον πράγμα παρά τα χρήματα του ασθενούς. Διότι δεν υπάρχει κανείς όστις ολίγα έχων χρήματα να μη προτιμήση να είναι υγιής, ή έχων τα χρήματα του μεγάλου βασιλέως να ασθενή, δηλαδή προτιμά την υγείαν, διότι νομίζει ότι αύτη είναι περισσοτέρου λόγου αξία ή τα χρήματα. Διότι ποτέ δεν θα προετίμα ταύτην, αν μη ενόμιζε την υγείαν πράγμα προτιμότερον από τα χρήματα. Ερασίστρατος Όχι βέβαια. Σωκράτης Λοιπόν και αν τίποτε άλλο φαίνεται περισσότερον της υγείας άξιον λόγου, εκείνος όστις έχει το άλλο τούτο είναι πλουσιώτατος. Ερασίστρατος Ναι. Σωκράτης Εάν τώρα, αφού μας πλησιάση κανείς, μας ηρώτα, ω Σωκράτη και Ερυξία και Ερασίστρατε, ημπορείτε να μου ειπήτε τι είναι διά τον άνθρωπον πράγμα πλείστου λόγου άξιον ; Είναι τάχα τούτο το οποίον αφού απέκτησεν ο άνθρωπος, περί τούτου άριστα και σκέπτεται, πώς δηλαδή κάλλιστα ήθελε διεξαγάγει και αυτός τας υποθέσεις του και τας υποθέσεις των φίλων ;—Ποίον πράγμα θα ελέγομεν ότι είναι ; Ερασίστρατος Εγώ μεν νομίζω, Σωκράτη, ότι η ευδαιμονία είναι εις τον άνθρωπον πράγμα πλείστου λόγου άξιον. Σωκράτης Και δεν σκέπτεσαι κακά. Αλλ' αρά γε τούτους εκ των ανθρώπων ηθέλομεν νομίσει ευδαιμονεστάτους, οι οποίοι κατ' εξοχήν ευπραγούσιν; Ερασίστρατος Εις εμέ τουλάχιστον ούτοι φαίνονται ευδαιμονέστατοι. Σωκράτης Λοιπόν εκείνοι ευπραγούσιν, όσοι και ελάχιστα αμαρτήματα κάμνουν εις τον εαυτόν τους και εις τους άλλους ανθρώπους, τα δε πλείστα κατορθώνουν; Ερασίστρατος Μάλιστα. Σωκράτης Λοιπόν όσοι γνωρίζουν τα κακά και τα καλά, και όσα πρέπει να πράττουν και όσα δεν πρέπει, ούτοι ορθότατα πράττουν και ελάχιστα αμαρτήματα κάμνουν. Ερασίστρατος Ναι. Σωκράτης Τώρα λοιπόν φαίνονται εις ημάς ότι οι άνδρες είναι και σοφώτατοι και ευτυχέστατοι και ευδαιμονέστατοι και πλουσιώτατοι, αν η σοφία φαίνεται το πλείστου λόγου άξιον πράγμα. Ερασίστρατος Αλλά Σωκράτη, ποία ωφέλεια θα ήτο εις τον άνθρωπον, αν ήτο σοφώτερος μεν του Νέστορος, τα δε αναγκαία προς συντήρησίν του δεν είχε, τροφάς και ποτά και φορέματα και ό,τι άλλο τοιούτον χρησιμεύει ; Κατά τι ωφέλιμος θα ήτο η σοφία• ή πώς ούτος ο πτωχός, όστις δεν έχει τίποτε από τα αναγκαιούντα, ημπορεί να είναι πλουσιώτατος ; (Εφαίνετο λοιπόν ότι και αυτός έλεγε κάτι σημαντικόν). Σωκράτης Αλλά ποίον από τα δύο, εκείνος όστις έχει αποκτήσει σοφίαν, και αν στερηθή τούτων των προς τον βίον αναγκαίων, ημπορεί να γίνη πτωχός• ή εκείνος όστις έχει κτήμα του την οικίαν του Πουλυτίωνος και η οικία αύτη είναι γεμάτη από χρυσόν και άργυρον, δεν έχει ανάγκην από τίποτε άλλο ; Ερασίστρατος Τούτον μεν τίποτε δεν εμποδίζει αμέσως τώρα, αφού κανονίση τα πράγματά του, να έχη αντί αυτών όλα...

This is a limited preview. Download the book to read the full content.

Continue Reading Full Book

Published in 1926, Fêtes et coutumes populaires (Popular Feasts and Customs) is Charles Le Goffic's love letter to the traditions of his native Brittany. The book doesn't follow a single plot. Instead, it's a series of vivid sketches and essays. Le Goffic acts as our guide through a calendar of village life, from the pardon pilgrimages and Midsummer bonfires to the intricate rituals surrounding marriage, death, and the harvest.

The Story

There's no traditional narrative here. The "story" is the life cycle of a culture. Le Goffic moves from season to season, documenting how the Breton people marked time, celebrated faith, and understood the world around them. He describes the costumes, the songs, the food, and the often-pagan roots hiding beneath Christian practices. It's a portrait of a community bound by shared ritual, painted by someone who cherished it deeply.

Why You Should Read It

You should read this for the atmosphere and the intimate details. Le Goffic isn't a dry academic; he's a storyteller who was there. You can almost smell the woodsmoke from the Saint John's fires and hear the murmurs of an old wives' tale. His writing captures a poignant moment—a world on the cusp of modernization. It’s nostalgic without being sentimental, and packed with fascinating glimpses of a life governed by the land and the church calendar.

Final Verdict

Perfect for readers who love cultural history, European folklore, or quiet, observational writing. It's not a fast-paced book; it's one to savor in pieces. Think of it as a literary museum visit or a deep-dive into your great-grandparents' world. If you've ever wondered how people truly lived, celebrated, and found meaning before our hyper-connected age, this book offers a direct, heartfelt line back to that time.

🟢 Public Domain Content

You are viewing a work that belongs to the global public domain. Enjoy reading and sharing without restrictions.